خبر کشیده شدن انتخابات افغانستان به دور دوم امروز رسما اعلام شد و کرزای در نهایت جنتلمنی این حکم را پذیرفت. آنها که تکلیفشان روشن است و دور دوم را برگزار میکنند اما ما چه کنیم با این پیام تبریکی که برای آنها فرستادیم و با مقام مسئولی که هنوز نمیداند کی باید پیام فرستاد.
بعضی از اظهارنظر ها و تصمیم گیری ها نیازی به هوش، دریایت، دانش و تجربه آنچنانی ندارد و مردم اغلب در مورد آن یکسان عمل میکنند مثلا اینکه در کشور دیگری که حداقل هایی از آزادی وجود دارد و یک سیاه پوست هم در میان رقبا است، امکان حذف غیرقانونی و با تصمیم پشت پرده این فرد وجود ندارد آن هم اگر نماینده یکی از دو حزب بزرگ یک کشور مهم باشد که دیگر احتمال تقلب بر ضد این کاکا سیا به صفر می رسد پس هر انسان عاقلی می داند نباید این گونه اظهارنظر کند: آمریکایی ها اجازه نخواهند داد یک سیاه پوست به ریاست جمهوری انتخاب شود.

وقتی بر بازار سیستم عرضه و تقاضا حاکم بوده و ممکن است با یک بحران اقتصادی فراگیر تولیدکنندگان توان مالی خود را از داده و از خرید مواد اولیه که همانا اصلی ترین آن نفت است امتناع میکنند، هیچ رهبر با درایتی نمی آید در روز روشن و مقابل دوربین های تلویزیونی اعلام کند که: نفت هیچ گاه زیر 100 دلار نخواهد رفت. جهت اطلاع نفت بیش از یک سال است زیر 100 دلار است .

هنوز انتخابات در یک کشور دیگر تمام نشده و هیچ یک از کشورهای دنیا تبریک نگفته اند. در این حال چرا باید رئیس دولتی بخواهد از همه پیشی بگیرد و تبریک بگوید و امکان ابطال انتخابات را در نظر نگرید؟ جواب چون در کشور آنها هم فرد منتخب در فرآیندی سالم انتخاب نشده بود.
این تنها گوشه ای از نظرها و تصمیم گیری هایی است که سرنوشت ما را تحت تاثیر قرار داده و از هر طرف که نگاه میکنم نکته ای برای امیدوار بودن نمی یابم.